Van ijsvrij, naar windvrij!

Krijg jij ook zo’n vreemd gevoel van eenheid tijdens zo’n storm.?!

Wij Nederlanders maken ons op voor de storm; wij sluiten wegens een weeralarm de school; wij bakkeleien over verzekeringen als je auto getroffen wordt door een omvallende boom.

Net zoals wij staan te wachten op een trein met vertraging; wij lachen om het missen van de laatste bus; en wij elke 2 jaar weer Europees of Wereldkampioen kunnen worden…

CSV Veenendaal; een VMBO school waar het aantal autochtonen en allochtonen ongeveer even groot is. Vanochtend was ik tijdens mijn pleinwacht getuige van een mooi verschijnsel. Als je bij ons de school binnenkomt; kom je in de garderobe voor leerlingen terecht. In een hoek van de garderobe staan dan zo’n 3 ‘Mocro’s', zoals ze zichzelf graag noemen, opgesteld. Naarmate de leerlingenstroom richting het schoolbouw zich uitbreidt, breid zich ook de groep in de hoek meer uit. Alles met een tintje; afghaan, iraan, marrokaan, turk, somalier en hier een daar een geintergreerde ‘Wigga’; komt met zijn rug tegen de muur in de hoek staan, ongeacht het leerjaar waar men inzit.

Waarvan ik genoot is dat elke nieuwe tint die op school aankomt, de hele groep langs gaat om allen die reeds staan, een hand te geven! Geen ‘straathand’, maar een hand zoals wij die geven aan mensen die we niet goed kennen, maar waarmee we formeel/amicaal, moeten of willen zijn. Fantastisch gezicht! Gevoelens van een verschil willen maken, ergens bij willen horen, een eenheid vormen en volwassen willen zijn, druipen af van die groet. Sommigen maken oogcontact op het moment dat de hand gegeven wordt; het gros echter kijkt nochalant weg. Vervolgens staan! Uitdrukingsloos, niets te melden; gewoon hangen…

We hebben met veel van die jongens regelmatig probelemen, maar uiteindelijk zijn het gewoon kinderen die, zoals iedereen, bezig zijn ouder te worden. Ik hoop alleen maar dat wij, als school, ze kunnen helpen om dat proces succesvol af te sluiten… Gebleken is helaas, dat, dat niet altijd lukt.

Bij de ‘laatste reacties’ (zie hiernaast) zag ik de naam Viola staan. Ik ken geen Viola, niet privé en ook niet als logger, dus ik was benieuwd en klikte de naam aan. De reactie stond onder een log van mij, van 15 december 2005, waarin ik onderstaande schrijf:

Al aardig wat jaartjes werk ik met ze maar maar er is nu iets gaande; ik heb het over jongeren en jong volwassen. En dan ‘de nieuwe generatie’.

Ik merk het op de school waar ik werk en ook op de dansschool waar ik lesgeef. Men is niet meer gewend om dingen te móeten. Een gevolg daarvan lijkt een tekort aan verantwoordelijkheidsgevoel, maar vooral een tekort aan Respect voor de ander. Respect moet je tegenwoordig éérst verdienen, of je nou docent, meerdere of leeftijdsgenoot bent. Verder doe je ook vooral waar je zélf zin in hebt, trek je je weinig aan van je omgeving en ondertussen ben je je daarbij (oprecht) van geen kwaad bewust.

Ik zelf ben opgegroeid met de overtuiging dat ieder mens goed is, tot het tegendeel bewezen is. Wat tot gevolg heeft dat ik mij omringt voel door veel goede mensen, voor wie ik graag wat over heb. Tevens voel ik mij verantwoordelijk om met de ander, mijn taken en mijn omgeving in harmonie te leven. Blijkbaar is het zo dat als je deze overtuiging niet aanhangt, je ook het gevoel hebt meer vijanden te hebben en dat alles om jezelf draait…

Mensen, dat leeft toch niet lekker!!

Zou het aan de computertijd liggen? De individuele maatschappij? Verdonk(haar naam is weer gevallen!!)? Of begin ik echt oud te worden en is dit al de-jeugd-van-tegenwoordig en vroeger-was-het-beter gelul?!?!??? Is het dat laatste dan sta ik op het punt een zwaar minderwaardigheidscomplex op te lopen…

Waarom leg ik mijn norm zo hoog? Waarom neem ik mijn proffesionele leven niet genoegen met een 5, maar wil ik een 10 halen? Waarom wil ik heel goed worden in iets wat ik niet kan?

Heeft iemand een idee? Roept u maar!

Glimlach naar elkaar. Glimlach naar je vrouw, glimlach naar je man, glimlach naar je kinderen, glimlach naar elkaar; het maakt niet uit naar wie. Dan zul je meer liefde voor elkaar gaan voelen. Moeder Teresa

Nou heb ik vorig jaar meegewerkt aan een theaterprodcutie ‘Only a Fantasy’. Die voorstelling ging over het effect van porno binnen een relatie en op een individu. Al met al kwamen er veel scenario’s voorbij en hebben we de thematiek echt doorgezaagd.

Maar het effect van porno blijkt toch veel levensbedreigender dan wij ook maar hadden kunnen vermoeden!

!KLIK!KLIK!KLIK!

Bij deze heet ik Udde van harte welkom op deze wereld;

‘ !! WELKOM Udde !!’

In de Metro vandaag:

In Amerika (het zal weer eens niet) moet een burger 11.000 euro boete betalen omdat hij tussen 1990 en 2003 medische hulp heeft verleend aan Irakezen. Hiermee schond hij namelijk het embargo tegen Irak.

Behoeft geen verdere toelichting neem ik aan! God Bless America!

En Talpa is blij met de ophef rond het programma ‘De Gouden Kooi’. De kijkcijfers stijgen daardoor namelijk aanzienlijk. Ze betreuren het echter wel dat veel mensen er al een mening over hebben zonder het programma te hebben gezien.

Wat een kortzichtige, arrogante k*&^%zakken zijn het ook. De al vroeg aangekondigde formule van het programma was toch al reden genoeg om er een representatieve mening over te hebben! Eikels!

Ik ben geschokt! Weer een meisje ontvoerd en wel in Nederland!

En niet zomaar een meisje. Een voorbeeld, een boegbeeld, een meisje dat een nadrukkelijke stempel heeft gedrukt op de geschiedenis van de hele wereld. Een bepalend persoon voor het wel en wee van onze maatschappij.

Ik heb wel een idee wie hier achter zit; De Partij voor de Dieren of de stichting voor de Bescherming van Wolven…

Roodkapje is gekidnapt uit haar verblijf in Kaatsheuvel! The War on Terror goes on!